Futra należy przechowywać w chłodnym, suchym i przewiewnym miejscu, z dala od słońca, grzejników oraz wilgoci. Powinny wisieć na szerokim, wyprofilowanym wieszaku, najlepiej w bawełnianym pokrowcu, który zapewnia cyrkulację powietrza. Nie wolno przechowywać ich w foliowych torbach ani ugniatać. Przed schowaniem można oddać futro do profesjonalnego czyszczenia.
Futro naturalne wymaga warunków innych niż większość odzieży przechowywanej w szafie.
Dotyczy to podobnie jak płaszczy, kurtek i kołnierzyi dodatków wykonanych ze skóry futerkowej. Odpowiednia temperatura, stabilna wilgotność oraz ograniczenie dostępu światła chronią włos przed przesuszeniem, matowieniem i łamliwością, a skórę właściwą przed deformacją. Zasady te powinny stosować osoby przechowujące futra sezonowo, właściciele kolekcji vintage oraz zakłady kuśnierskie oferujące magazynowanie odzieży. Szczególnej ostrożności wymagają modele rzadko używane, ponieważ długotrwałe pozostawienie ich w nieprzystosowanej garderobie sprzyja rozwojowi moli i powstawaniu trwałych zagnieceń.
Stabilne warunki ograniczają degradację futra
Odpowiednia temperatura przechowywania futer wynosi najczęściej od 4 do 10°C. W profesjonalnych chłodniach kuśnierskich utrzymuje się często około 4-7°C, co spowalnia procesy starzenia włosa i skóry. W warunkach domowych należy wybrać najchłodniejsze, ale nieprzemarzające miejsce, z dala od grzejników, przewodów wentylacyjnych i nasłonecznionych ścian. Nagłe wahania temperatury są bardziej szkodliwe niż umiarkowanie wyższa, lecz stała temperatura. Wilgotność względna powietrza powinna mieścić się w zakresie 45-55%. Zbyt suche środowisko odbiera skórze elastyczność, powoduje jej sztywnienie i zwiększa ryzyko pękania przy zginaniu. Nadmiar wilgoci sprzyja jednak pleśni, nieprzyjemnemu zapachowi oraz rozwojowi mikroorganizmów.
Pomiar najlepiej prowadzić higrometrem umieszczonym w pobliżu odzieży, a nie przy oknie lub pod sufitem.
Najbezpieczniejsze ustawienia dla większości futer to:
- temperatura 4-10°C, bez gwałtownych skoków;
- wilgotność względna 45-55%;
- stałe zacienienie i ograniczony dostęp promieni UV.
| Warunki | Skutek dla futra | Ocena |
|---|---|---|
| 4-10°C, 45-55% RH, ciemność | zachowanie elastyczności i koloru | odpowiednie |
| 18-25°C, 40-60% RH, ciemność | powolne starzenie, większe ryzyko moli | dopuszczalne krótkoterminowo |
| poniżej 35% RH | przesuszenie skóry, łamliwość | niekorzystne |
| powyżej 60% RH | pleśń, zapach, degradacja skóry | niebezpieczne |
Ochrona przed światłem i niewłaściwym opakowaniem
Futro należy przechowywać w całkowitej ciemności albo w szafie bez dostępu światła dziennego. Promieniowanie UV może powodować blaknięcie, żółknięcie i nierównomierną zmianę odcienia, szczególnie w przypadku futer jasnych i farbowanych. Garderoba powinna zapewniać swobodny przepływ powietrza; ciasne upakowanie odzieży zniekształca włos i utrudnia kontrolę stanu skóry. Do zawieszenia trzeba używać szerokiego, profilowanego wieszaka, który podtrzymuje ramiona bez załamywania konstrukcji. Futro najlepiej osłonić przewiewnym pokrowcem z bawełny lub włókniny. Folia, szczelny plastik i próżniowe worki zatrzymują wilgoć, ograniczają wymianę powietrza oraz mogą przyspieszać powstawanie pleśni.
Przed sezonowym odłożeniem odzież powinna być sucha, oczyszczona przez kuśnierza i całkowicie pozbawiona resztek kosmetyków lub zabrudzeń organicznych.
Stabilny mikroklimat magazynu futer
Futra powinny być przechowywane w chłodnym, suchym i zacienionym miejscu, z dala od grzejników, nawiewów klimatyzacji, okien oraz źródeł wilgoci. Najbezpieczniejsza temperatura dla dłuższego przechowywania wynosi około 4-7°C, jednak przy przechowywaniu domowym przez krótszy czas można utrzymywać 10-15°C, pod warunkiem zachowania stabilnych pozostałych parametrów. Nagłe wahania temperatury są niekorzystne, ponieważ powodują naprzemienne kurczenie i rozszerzanie się skóry oraz sprzyjają kondensacji pary wodnej. Największe zagrożenie stanowią gwałtowne zmiany warunków, a nie pojedynczy, krótkotrwały wzrost temperatury. Pomieszczenie powinno mieć sprawną wentylację, lecz silny przeciąg nie może kierować powietrza prosto na futro. Odzież należy zawiesić na szerokim, profilowanym wieszaku, który podtrzymuje ramiona i nie deformuje skóry.
Nie powinno się jej ugniatać między innymi ubraniami.
Jaka wilgotność chroni skórę i włos?
Odpowiednia wilgotność względna wynosi około 45-55%. Przy zbyt wysokiej wilgotności skóra może pęcznieć, pojawia się ryzyko pleśni, nieprzyjemnego zapachu i osłabienia włosa. Zbyt suche powietrze odbiera skórze elastyczność, prowadząc do jej przesuszenia, sztywnienia i pękania. Parametry najlepiej kontrolować higrometrem, umieszczonym w pobliżu przechowywanego futra.
Jak chronić futro przed światłem?
Światło, szczególnie słoneczne i emitujące promieniowanie ultrafioletowe, stopniowo niszczy strukturę włosa oraz powoduje blaknięcie lub nierównomierne odbarwienie futra. Dotyczy to także odzieży przechowywanej w jasno oświetlonej garderobie. Futro powinno znajdować się w ciemnej szafie albo w pomieszczeniu z możliwością ograniczenia dopływu światła. Drzwi szafy nie powinny pozostawać stale otwarte, a ubrania nie należy przykrywać przezroczystą folią.
Do osłony najlepiej użyć przewiewnego pokrowca z tkaniny, na przykład bawełnianego lub specjalistycznego materiału przepuszczającego powietrze. Szczelne worki foliowe zatrzymują wilgoć i mogą wywołać skraplanie pary na skórze.
Barwione futra wymagają ochrony przed UV, ponieważ promieniowanie może zmieniać odcień włosa nierównomiernie. W szafie należy pozostawić przestrzeń umożliwiającą cyrkulację powietrza; ścisłe przyleganie odzieży utrudnia wysychanie i zwiększa ryzyko zawilgocenia. Cedr, lawenda lub inne środki zapachowe nie zastępują właściwej temperatury, wilgotności i ochrony przed światłem. Przed odłożeniem futra do szafy należy je oczyścić, wysuszyć i ocenić pod kątem uszkodzeń oraz wilgoci.
Warunki przechowywania futer ograniczające rozwój moli i deformacje
Futro powinno przebywać w chłodnym, ciemnym i dobrze wentylowanym miejscu, z dala od grzejników, okien oraz wilgotnych ścian. Odpowiednia temperatura wynosi około 10-15°C, a wilgotność względna powietrza 45-55%. Nadmierne ciepło wysusza skórę, jednak wilgoć sprzyja pleśni i aktywności moli.
Przed schowaniem odzież futrzaną należy dokładnie wytrzepać i oddać do specjalistycznego czyszczenia, jeśli ma ślady kosmetyków, tłuszczu, potu lub zabrudzeń. Resztki organiczne przyciągają szkodniki.
Mokrego futra nie wolno zamykać w szafie; powinno schnąć naturalnie, w przewiewie, z dala od suszarki i kaloryfera.
- szeroki, profilowany wieszak odpowiedni do ciężaru futra,
- pokrowiec z bawełny lub innej przepuszczalnej tkaniny,
- odstęp między futrem a inną odzieżą, umożliwiający cyrkulację powietrza,
- pułapki feromonowe do monitorowania obecności moli,
- bezkwasowa bibuła do wypełnienia rękawów i zabezpieczenia zagnieceń.
Futra nie należy przechowywać w szczelnych workach foliowych, ponieważ zatrzymują wilgoć i ograniczają wymianę powietrza. Nie powinno się także składać go na pół ani układać pod ciężkimi przedmiotami. Stały nacisk deformuje włos i może trwale odkształcić skórę. Wieszanie na cienkim drucianym wieszaku powoduje rozciąganie ramion. Środki zapachowe, takie jak lawenda lub cedr, mogą ograniczać aktywność owadów, lecz nie zastępują kontroli i właściwych warunków. Preparatów owadobójczych nie wolno aplikować prosto na futro. Przy podejrzeniu moli odzież należy odizolować, a szafę dokładnie odkurzyć i umyć.
Czy futro można przechowywać w piwnicy? Nie, jeśli panuje tam podwyższona wilgotność lub brak wentylacji.
Pierwszym sygnałem bywają nieczęste, miejscowo przerzedzone fragmenty okrywy włosowej.
Larwy moli odzieżowych, przede wszystkim mola kożusznika, żywią się keratyną zawartą we włosach i pozostawiają po sobie krótkie, jakby „wygryzione” kępki. Uszkodzenia najczęściej pojawiają się w fałdach, przy kołnierzu, pod pachami, na mankietach oraz w miejscach, gdzie futro przez dłuższy czas stykało się z podszewką.
Jak rozpoznać obecność moli na futrze po śladach żerowania
Na aktywność larw wskazują cienkie oprzędy, jedwabiste nitki, drobne grudki odchodów oraz puste osłonki poczwarkowe. Larwa może mieć kremowe ciało, brązową główkę i długość kilku milimetrów. Jaja są bardzo małe, dlatego najczęściej nie można ich dostrzec bez powiększenia. Charakterystyczny jest także stęchły zapach, szczególnie gdy futro było przechowywane w wilgotnym, ciemnym miejscu.
Czy każda dziura w futrze oznacza mole?
Nie. Pojedyncze rozdarcia skóry, przetarcia przy szwach albo kruche miejsca wynikające z przesuszenia nie są dowodem żerowania. Mole pozostawiają najczęściej skupiska uszkodzeń, a włosy wokół nich są nierówne i łatwo wysuwają się przy lekkim dotyku. Dziurki mogą też powodować larwy skórnikowatych, dlatego identyfikacja samego owada ma znaczenie.
Najbardziej wiarygodnym objawem jest dobranie ubytków włosa z oprzędem, larwami lub drobnym pyłem na podszewce. Jeśli ślady znajdują się wyłącznie na tkaninie, powód może być mechaniczna. Przy podejrzeniu moli futro należy odizolować od pozostałej garderoby i nie trzepać go w mieszkaniu, ponieważ można rozprzestrzenić jaja oraz larwy.